Abstract & Overview
مقدمه: ارتقاء سلامت اداری در سازمان های بهداشتی و درمانی یکی از اولویت های تحول اداری می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان سلامت اداری بیمارستان های آموزشی و استفاده از نتایج آن جهت ارتقای سلامت اداری انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی به صورت مقطعی در سال ١٣٩٣ در یازده بیمارستان آموزشی شهر اصفهان انجام گرفت. ٥٥٥ نفر از کارکنان بالینی و غیربالینی با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای ساده انتخاب و پرسشنامه را تکمیل نمودند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی و پایایی آن آزمون شد. پرسشنامه در دو بخش طراحی گردید که بخش اول شامل ٩ سؤال در مورد مشخصات دموگرافیکی افراد مورد مطالعه و بخش دوم شامل ٢٤ سؤال مربوط به سلامت اداری بود که امتیازبندی سؤالات با استفاده از مقیاس ٥ گزینه ای لیکرت صورت گرفت. داده های جمع آوری شده از ٣٩١ پرسشنامه تکمیل شده، با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ١٦ و آزمون های مقایسه میانگین پارامتریک t و آنالیز واریانس تحلیل گردید. یافته ها: بیش از نیمی از افراد مورد مطالعه زن (٥٦/٥٣%) و بقیه مرد بودند، (٧٦/٤٧%) افراد مورد مطالعه متأهل بودند. میانگین امتیاز سلامت اداری از دیدگاه کارکنان در بیمارستان های مورد مطالعه ٢/١١ (کمتر از متوسط) به دست آمد. مهمترین عوامل تهدیدکننده سلامت اداری تعلق خاطر نداشتن کارکنان به بیمارستان (١/٠٠)، عدم ارائه گزارش تخلف (١/٠٠) و دستکاری و افشای اطلاعات و مدارک (١/١٩) شناسایی شدند. زنان، افراد کمتر از ٢٥ سال، کارکنان دارای مدرک دکترای حرفه ای و کارکنان مجرد نمره بالاتری به سلامت اداری دادند. بحث و نتیجهگیری: با توجه به لزوم ارتقای سطح سلامت اداری، اتخاذ تدابیری برای افزایش تعلق خاطر کارکنان به بیمارستان، برقراری سیستم پاسخ گویی و گزارش دهی کارآمد و آگاه سازی در مورد اهمیت اطلاعات صحیح و انتقال آنها جهت افزایش میزان سلامت اداری توصیه میشود.